Athugasemd frá HS Orku hf vegna greinar í Viðskiptablaðinu 18. febrúar.

Athugasemd þessi er send út til að svara mjög villandi frétt sem birtist í Viðskiptablaðinu (Vb) 18. febrúar síðastliðinn, og fjallaði um ætlaða „ofnýtingu orku á Reykjanesi“.

Í greininni, sem er eftir Hörð Kristjánsson blaðamann Vb,  er fullyrt að miðað við nýjustu skýrslu Orkustofnunar hafi verið dregið mjög í land varðandi hugmyndir manna um afkastagetu á Reykjanesi og jafnframt að hágildi vinnslu á Reykjanes gæti í besta falli verið 81 MW. Í greininni er síðan í tvígang vitnað í viðtal við forstjóra HS Orku, Júlíus Jónsson, ásamt fleiri málsmetandi aðila, og greinin með því móti öll gerð hin trúverðugasta. Fyrirsögn greinarinnar um ætlaða „ofnýtingu í orkuvinnslu“ sem og önnur umfjöllun um orkuvinnslu á Reykjanesi er hins vegar öll á misskilningi blaðamanns byggð. Honum hefði verið í lófa lagið að leita til viðmælenda sinna eða beint til  Orkustofnunar um það hvort túlkun hans á ástandi háhitasvæðisins á Reykjanesi væri rétt eða röng. Þess í stað valdi hann „uppsláttarstílinn“ sem er mjög miður og Vb engan veginn sæmandi að vega að orkuvinnslufyrirtæki með staðlausum fullyrðingum. Þá orkar myndbirting á forsíðu mjög tvímælis þar sem þau mannvirki sem þar eru sýnd hafa ekkert með efni fréttarinnar að gera. Með fréttatilkynningu í Mbl. daginn eftir, 19. febrúar 2010, leiðrétti Jónas Ketilsson, jarðhitasérfræðingur Orkustofnunar (OS) og aðalhöfundur skýrslu OS, umsvifalaust umræddan misskilning blaðamanns um túlkun á skýrslunni, og upplýsti að skv. framlögðum reiknilíkönum telji HS Orka að Reykjanessvæðið sé vinnsluhæft í að minnsta kosti 30 ár. Að öðru leyti kvaðst Jónas ekki mega tjá sig sérstaklega um málið þar sem OS sé enn með umsókn HS Orku um stækkun Reykjanesvirkjunar til umfjöllunar. Kann HS Orka Jónasi bestu þakkir fyrir leiðréttinguna.

Að gefnu tilefni þessarar „uppsláttarfréttar“ Vb vill HS Orka hins vegar taka skýrt fram að fyrirtækið telur að sjálfsögðu að Reykjaneskerfið muni fyllilega standa undir umsóttri stækkun um 50 MWe með nýjum háþrýstihverfli, eins og þeim tveimur sem fyrir eru í Reykjanesvirkjun, og reyndar gott betur ef því væri að skipta. Jafnframt hyggst fyrirtækið nýta afgangsvarmann með lágþrýstihverfli sem skila ætti 30 MWe til viðbótar. Sú viðbót byggði eingöngu á betri nýtingu þess sem upp yrði tekið, en ekki viðbótarupptekt úr jarðhitakerfinu sjálfu. Fyrirtækið byggir mat sitt á reiknilíkönum ásamt áralangri reynslu af vinnslu háhita á Reykjanesskaganum. Fyrirtæki í ábyrgum rekstri myndi ekki leggja út í tvísýnu með rekstrargrundvöll í jafn veigamiklu máli og hér um ræðir og harmar því umfjöllun Vb á málefnum fyrirtækisins.  Almennt séð er þó rétt að upplýsa að  orkuvinnsla úr lifandi eldvirkum háhitasvæðum er óhjákvæmilega áhætturekstur sem orkuvinnslufyrirtæki reyna að lágmarka með umtalsverðum forrannsóknum á viðkomandi háhitakerfum, og nóta þar fulltingis fjölmargra jarðhitasérfræðinga ÍSOR, Vatnaskila og fleiri ráðgjafafyrirtækja. Benda má fólki á grein sem ná má í á forsíðu www.hsorka.is sem heitir „Sjálfbærni Jarðhitans á Reykjanesi“ og er hún vonandi skrifuð á skiljanlegu máli fyrir þá sem vilja kynna sér málin nánar.

Reykjanesbæ, 26. febrúar 2010.

Albert Albertsson, verkfræðingur og aðstoðarforstjóri HS Orku hf

Guðmundur Ómar Friðleifsson, yfirjarðfræðingur HS Orku hf

Ómar Sigurðsson, forðafræðingur HS Orku hf

Geir Þórólfsson, vélaverkfræðingur HS Orku hf

Ásbjörn Blöndal, forstöðumaður þróunarsviðs HS Orku hf